Een gezellige doch lange dag

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor alle reacties die ik tot nu toe heb gehad! Iedere keer hoor ik weer leuke, lieve, bemoedigende woorden en dat doet me echt veel goed. Dus: bedankt!!

Next: de vorige keer heb ik al aangegeven dat ik het in het weekend moeilijk vind om 2 dagen achter elkaar meer dan 10 uur te werken, dus ik zal het daar verder niet over hebben ;)

Eigenlijk wou ik meer zeggen dat ik vandaag een ontzettend leuke dag had! Sowieso was het het gehele weekend redelijk tot mooi weer, wat al een hele meevaller was aangezien de voorspelling was dat het bijna alleen maar zou regenen.

Over het algemeen valt het weer hier ook wel mee; zo'n beetje hetzelfde als Nederland lijkt me. We hadden vandaag pas de eerste regen.

Anywho, donderdag heb ik voor het eerst Alice mee uit wandelen genomen. Ik wist het niet, maar er bleek een speeltuin op 10 minuten loopafstand te liggen! Met de auto waren we er al een paar keer bijna langsgereden, dus na het uitleggen van de route was ik vrij zeker dat ik de speeltuin wel zou vinden.

En inderdaad, in een keer raak. De speeltuin bleek ook nog eens in een park te zijn, dus na het spelen zijn we lekker nog even wezen wandelen. Alice is gek op bloemen, en what do you know? Een bloemenveld. Paar bloemen geplukt voor mama (uiteraard onderweg allemaal kwijt geraakt) en gezellig liedjes gezongen van Willie Nelson toen we weer op weg gingen naar huis (zij in de buggy en ik erachter). Op de terugweg is ze lekker in slaap gevallen.

Tussen Alice en mij gaat het supergoed; ik heb haar inmiddels zo goed door dat ik haar heel goed af kan leiden, vooral als mama er niet is, en we kunnen ons prima vermaken samen. Max is een beetje een ander verhaal. Hij is echt een schatje en we kunnen goed met elkaar, maar hij kan niet aangeven wat hij wil. Ik geloof niet dat ik er al eerder iets over geschreven heb, maar Max is behoorlijk achter in zijn ontwikkeling. Hij is inmiddels bijna 4 jaar, maar hij spreekt nog geen woord en 'kan' eigenlijk niks. Hij stopt alles in zijn mond en als hij iets niet wil begint hij te schreeuwen en duwt hij het aan de kant. Als hij wel iets wil trekt hij t naar zich toe of beweegt hij jouw hand erheen zodat jij t aan hem kan geven. Eigenlijk kun je hem, wat zijn ontwikkeling betreft, een beetje vergelijken met een 1-jarig kind. Behalve dan dat hij wel kan lopen.

Hij komt wel heel erg graag knuffelen en daar ben ik altijd wel voor in, maar als ik alleen met hem ben is het altijd een beetje raden wat ik kan doen om hem mee te vermaken. Soms denk ik dat hij wel graag voorgelezen wordt, maar het is niet zo dat hij mee kijkt naar de plaatjes of uberhaupt de indruk wekt dat hij luistert naar de woorden. Nee, het is meer dat ik die conclusie trek omdat hij begint te schreeuwen als ik ophoud met lezen. En vandaag heeft hij mij gebeten. Heel hard, in mijn duim tot het bloedde, en ik denk dat hij niet eens wist wat hij deed.

Maar goed, dat is niet de reden dat ik begon met schrijven vandaag :p

Ik begon ermee omdat ik een topdag had vandaag. Vanmorgen werd ik verrast met een uitje: we gingen naar de Green's Mill. Dat is een werkende windmolen en een science-centre bovendien (hoewel je je daarbij weinig moet voorstellen, maar de kinderen vonden t leuk). Er was ook een speeltuin dus toen de kinderen in de speeltuin gingen met papa en mama, kreeg ik eventjes de tijd om de molen te bekijken. Tsja, op zich niet mijn area of interest, maar ach als je er toch bent... en gelijk maar een paar foto's genomen natuurlijk ;)

En zelfs de zon heeft nog geschenen! In de middag gingen we weer uit met zn allen, ditmaal van plan om te gaan wandelen in het park van de universiteit. Echter toen we er eenmaal waren begon het behoorlijk te regenen...

Gelukkig was er ook een koffiehuis waar we even hebben geschuild totdat de regen ophield. Daarna alsnog heerlijk gewandelt met zn allen. Het was echt een prachtig park! Heb n paar foto's bijgevoegd :)

Ook heb ik vandaag mijn eerste ontmoeting met Davide gehad; Angelo had met hem afgesproken in het park. Hij heeft voornamelijk samen met Angelo voor ons uit gewandeld terwijl Silvia en ik met de kinderen bezig waren, maar ik heb wel een aantal woorden met hem gewisseld en hij is echt heel aardig. Hij stond ook open voor een avondje iets doen in Nottingham. Het eerste wat hij voorstelde was dat Engeland een goeie selectie aan pubs heeft en dat we daar konden proeven welke Engelse bieren mij het best aanstaan. Toen ik hem vertelde dat ik absoluut geen bier lust stond hij wel even met zijn mond vol tanden, want wat is er verder dan nog te doen in Engeland?? Gelukkig ben ik niet vies van n glaasje whiskey, en daar zijn de Engelsen ook wel dol op.

Hoe dan ook, ik heb zijn nr en ik ben van plan hem woensdag of donderdag avond mee uit te vragen. Heb er nu al zin in :D Vooral aangezien ik niks heb gehoord van dat Nederlandse meisje... Maar wie weet, misschien komt dat nog :) We houden hoop.

Zo, een heel verhaal weer. Iedere keer merk ik bij mezelf dat ik uitweidt over onderwerpen die ik in eerste instantie niet eens aan had willen snijden, en dat ik andere dingen die ik al dagenlang op wil schrijven gewoon vergeet.

Gek is dat hè. Nou, iedereen 't beste toegewenst en tot snel!!

Ohja en een fijne moederdag ;) De Engelsen vieren t vandaag...

De tweede week in Nottingham

De tweede week is inmiddels al bijna voorbij, en ik kan zeggen dat ik al aardig gesetteld ben. Ook kan ik nu met zekerheid zeggen dat ik dan wel veel vrij heb, maar het is toch behoorlijk hard werken als je 35 uur in 3 1/2 dag moet proppen, en daarbij ook nog eens nooit 2 dagen achter elkaar vrij hebt. Volgende keer kies ik toch voor doordeweeks werken en in t weekend vrij ;)

Goed dan, afgezien daarvan heb ik het nog steeds naar mijn zin, hoewel ik nu toch wel ernstig het gemis van andere mensen in mijn leven voel. Mensen waar ik dingen mee kan doen, het nachtleven mee kan ontdekken, gezellig samen naar de cinema of gewoon lekker naar de pub voor n hapje of n drankje.

Gelukkig komt waarschijnlijk morgen de vriend van Angelo naar Nottingham. Hij heet Davide en hij blijft waarschijnlijk een maand. Ik heb er veel zin in en hoop dat we het goed met elkaar kunnen vinden.

Verder had ik mijn eerste 'baal-dag' in de UK. Ik baalde ervan dat ik niemand kende en dat de eerste cursus die ik uberhaupt kon volgen pas in mei zal starten (een Italiaanse kookcursus) en bovendien dat daar waarschijnlijk alleen 'oudere' mensen op af zullen komen. Verder had ik geen flauw idee wat ik wilde doen aangezien ik het idee had dat ik alles in Nottingham al zo' n beetje gedaan had, behalve dan de dingen die me juist leuk leken om samen met iemand te doen. Uiteindelijk besloot ik om naar Newark te gaan, een plaatsje wat in de Nottingham tour-guide stond aangeven als de moeite waard om te bezoeken.

Nou, het was dus niks aan. Het was een heel uur reizen met de bus en het dorpje zelf stelde niks voor. Er was n kerk (ja, alweer) en n gedeelte van een muur dat ze een kasteel noemden (wat het vast ooit was, maar om er nu nog geld voor te vragen...)

Verder viel de koffie in het café wat me was aangeraden behoorlijk tegen en werd me ook nog eens het verkeerde cakeje gebracht. Alles samengevat gewoon een hele stomme dag! (Denk dat mijn moeder kan beamen dat ik een rothumeur had, die heeft me op msn gesproken)

Nou afgezien daarvan, kreeg ik goed nieuws van de dansschool waar ik contact mee had opgenomen. Zij hebben beginnerslessen op iedere dinsdag om 19.15 voor maar 5 pond per les. Ik kan gewoon langskomen en beginnen wanneer ik wil, en bovendien heb ik geen partner nodig om te beginnen. Ideaal :D Aankomende dinsdag zal de eerste les zijn waar ik heen ga.

Dus mensen, als ik terug kom in Nederland ben ik een volleerd Argentijns-Tango-danser!

En dan vandaag: een fijne dag met een teleurstellend einde.

Ik begon de dag vandaag met de intentie om naar de bios te gaan (Rango), maar de bioscoop die ik vond draaide die film niet en toen ik op zoek ging naar een andere bios begon het te regenen. Ik dook de eerste koffieshop in die ik tegenkwam en dat bleek n starbucks te zijn.

Ik bestelde een koffie en het meisje achter de kassa vroeg gelijk aan mij waar ik vandaan kwam. 'The Netherlands,' zei ik.

'Oh wat leuk,' zegt ze, 'ik ook!' We raakten aan de praat en het blijkt dat zij voor 6 weken op training was. Helaas is vrijdag as. alweer haar laatste dag in de UK... Hoe dan ook, het was leuk om een Nederlandse tegen te komen (hoewel, eigenlijk was ze een Amerikaanse die op haar 8e met haar ouders naar Nederland verhuisde...).

Ik heb een hele tijd in het café gezeten, lekker gelezen in het boek wat ik voor de zekerheid mee had gebracht. Een tijdje later was haar dienst voorbij en ze vroeg of het oké was als ze even bij mij kwam zitten om bij te kletsen. Het viel me gelijk op hoe open je bent als je 2 vreemden in een vreemd land bent. Het gevoel van saamhorigheid, simpel omdat je allebei uit hetzelfde land komt, het maakt gelijk dat je over dingen praat die je een vreemde in je eigen land nooit zou vertellen bij een eerste ontmoeting. Het was supergezellig en ik was echt blij dat ik haar tegen ben gekomen. Ik vind het alleen jammer dat ik haar niet gelijk heb ontmoet toen ik hierheen kwam.

Gelukkig kende zij nog een ander Nederlands meisje, ook een Au Pair. Ze heeft mijn nummer genoteerd en zal dat geven aan dat andere meisje, ik hoop dat zij me een berichtje stuurt!

Nadat ze weg was heb ik nog een tijdje gelezen, inmiddels ben ik al meer dan halverwege.

Rond 6 uur besloot ik dan maar m naar huis te gaan.

Alles ging prima totdat ik door mijn favouriete bomenlaantje ging. Ik zag al n groepje jongeren met capuchons op en sjaals om, maar ik was op dat moment niet de enige die daar liep en ik dacht bij mezelf: 'ik ben niet bang, ik ben niet bang' zoals ik altijd denk als ik langs een groepje verdacht uitziende jongeren moet. Het waren een stuk of 7 jongens, ik gok in de leeftijd 12 tot 17.

Ik had oordopjes in en luisterde muziek, dus toen ze me aanspraken deed ik eerst alsof ik ze niet hoorde. Ze vroegen me heel beleefd om een vuurtje en ik gaf ze er 1. Toen deden ze er heel lang over om hem aan te nemen en peuken te voorschijn te halen, en ik zag uit mijn ooghoek dat de andere mensen op het laantje al een aardig eind op mij vooruit waren gelopen. Ik stak ze het vuur toe en zei dat ze het mochten houden, waarna ik mijn muziek weer in deed en vlug doorliep.

Een paar passen verder hielden ze me weer staande. Ze waren nog steeds heel beleefd, vroegen waar ik vandaan kwam en deden alsof ze 'small-talk' aan het houden waren. Het zat me echter niet lekker en ik kreeg het idee dat ze me aan het ophouden waren. Ik gaf kort antwoord en liep weer snel verder, en toen zag ik dat de laatste mensen die voor mij liepen uit het zicht waren.

Op dat moment werden de jongens opdringerig, trokken hun capuchons verder over hun gezicht, droegen hun sjaals voor hun mond en neus en begonnen me te vragen om mijn telefoon, geld, en meer van dergelijke dingen.

Ik deed eerst alsof ik ze niet hoorde vanwege de muziek die ik in had, daarna zei ik dat ze moesten ophouden, terwijl ik er constant flink de pas in hield. Inmiddels scheet ik 7 kleuren bagger, maar ik liep nog steeds rechtop en ik denk niet dat zij het zagen.

Ik was erg blij dat het bomenlaantje kort was want ik was toch eigenlijk best wel bang. Ik weet niet zeker of ze me echt iets gedaan zouden hebben. Misschien wel als het bomenlaantje langer was geweest. Hoe dan ook, ik sloeg linksaf, terwijl ik eigenlijk rechtdoor had gemoeten (rechtdoor ging het bomenlaantje verder) en ik raakte een beetje verdwaald. Eerst bleven de jongens achter, maar een eindje verder kwam ik ze weer tegen en realiseerde ik me dat ze me aan het volgen waren. Ik sprak de eerste man die ik tegenkwam aan de overkant van de straat aan en vroeg of ik een stukje met hem mee mocht lopen.

Hij was heel vriendelijk en liep zelfs nog een stukje voor mij om totdat ik thuis was. Wat heb ik er een hekel aan om me zo hulpeloos en bang te voelen! Eenmaal thuis deed ik het verhaal aan Angelo, en hij vertelde me dat het bomenlaantje grenst aan de gevaarlijkste buurt van de UK, en dat hij me daar nog voor had willen waarschuwen. Het is ook de enige buurt in Nottingham waar de politie wapens mag dragen op straat.

Hij zei dat hij het zou rapporteren aan de politie en hij raadde mij aan om na 5 uur niet meer langs het bomenlaantje te gaan. Uiteraard was ik dat inmiddels al niet meer van plan.

Verder ben ik heel blij dat ik ongedeerd ervan af ben gekomen en gaat het nu weer goed met me, hoewel het veel indruk op me heeft gemaakt.

Nu nog hopen dat dat Nederlandse Au Pair meisje mij een berichtje stuurt!

Een dagje Nottingham Castle

Zo dan, vandaag de eerste vrije dag dat ik besloot om iets cultureels te gaan doen. Vanmorgen aan het ontbijt had ik dan ook de touristen-gids van Nottingham naast me liggen. Nu blijkt dat Nottingham eigenlijk vooral populair is vanwege het nachtleven, wat ik nog heel eventjes achterwege laat.

In Nottingham zelf is op zich niet eens zo heel veel te bezichtigen. Er zijn een stuk of 3 musea, de city caves en uiteraard het Nottingham Castle. Ik besloot de musea en grotten te bewaren voor een volgende keer en ditmaal naar het kasteel te gaan.

Eerst nog gezellig gegeten met mijn gastouders. Angelo wilde persé iets (pasta) voor me koken en hij vroeg of het pittig mocht zijn. Prima, zei ik. Niet zo'n best idee helaas! Het eten was pittiger dan alles wat ik ooit gegeten had, en ik moest het laten staan.

Gelukkig drinken we bij iedere maaltijd (!!!) wijn, en de wijn blustte het vuur aardig. Ik verwacht dat ik aan het eind van deze 6 maanden een behoorlijke wijnkenner zal zijn.

Vervolgens Silvia nog wat om advies gevraagd wat betreft de buslijnen en routes die ik het beste kon nemen en toen ging ik op pad.

Ik heb erg veel foto's gemaakt van het kasteel en de route erheen dus ik denk dat jullie daar wel blij mee zijn.

Het kasteel zelf viel me een klein beetje tegen. In het kasteel waren n paar (zeer kleine) tentoonstellingen waar ik langs ben gelopen. Die kon ik uiteraard niet fotograferen helaas. De rest van het kasteel kunnen jullie wel zien op de foto's, maar daar heb ik niet zoveel over te vertellen. Ik heb me in ieder geval wel vermaakt.

Op de terugweg vond ik een nieuwe route naar huis, die veel gezelliger is dan de route die ik tot nu toe liep! Eerder liep ik altijd langs de grote weg Mansfield Road, en nu vond ik een binnendoor bomenlaantje. Het blijkt nog korter te zijn ook!

Tsja, alles in Nottingham vanaf waar ik woon is loopafstand, maar toch is het allemaal heel anders dan in Nederland. Alles gaat op en neer, en helaas moet ik de terugweg altijd het grootste deel heuvelopwaarts. Na een hele dag al gelopen te hebben is dat toch wel zwaar.

Verder heb ik een school gevonden waar ik in mei ga beginnen met een Italiaanse kookcursus en een cursus voor creatief schrijven. Ook ben ik bezig om een dansschool te vinden waar ik alvast kan starten.

Angelo vertelde mij gisteren dat een vriend van hem volgende week een maand naar Nottingham komt. Die jongen is zo'n 3 jaar ouder dan dat ik ben, en het leek Angelo wel een goed idee als wij samen het nachtleven van Nottingham zouden ontdekken. Ik was gelijk blij. Een eerste kans om samen iets te doen! Nu nog hopen dat hij en ik een beetje met elkaar op kunnen schieten, maar ik zie er al erg naar uit.

Jammer, toen ik vanmiddag aan mijn reislog dacht, schoten me tal van dingen te binnen die ik nog op wilde schrijven, maar nu ik eenmaal achter de laptop zit ben ik meer dan de helft alweer vergeten. Ach ik neem aan dat het altijd zo gaat.

Hoe dan ook, ik heb veel foto's. Ik hoop dat jullie het een beetje leuk vinden wat ik schrijf allemaal. In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor het lezen en alle leuke reacties die ik tot nu to heb gehad! Ik vind het echt leuk om van jullie te horen :)

Byebye! xx

De eerste dagen

Zo gauw gaan de eerste dagen voorbij: ik ben alweer 4 dagen in de UK. En wat is alles anders!

Niet alleen het links rijden (ook al is dat ook heel erg vreemd om te zien!), maar andere stopcontacten, de sinas smaakt anders, en ze hebben enorme supermarkten. Het zijn allemaal kleine dingetjes, maar als je alles bij elkaar optelt voel je je toch wel ver van thuis.

Bovendien zit ik dan ook nog eens in een Italiaans huishouden waar ze al helemaal alles anders doen. Ik ben er inmiddels al achter dat de kinderen behoorlijk verwend en niks in de weg gelegd worden. Er zijn geen regels zo lang als ze niks (belangrijks) kapot maken of zichzelf pijn doen.

Over het algemeen zijn het schatjes, maar Alice kan nogal eens boos worden en beginnen te slaan of dingen naar de televisie te gooien. De ouders reageren hier nauwelijks op! Ook als er iets anders gebeurt wat niet mag, dan krijgen ze alleen 1 x te horen dat het niet mag en daarna wordt het genegeerd. Soms vind ik dit wel moeilijk, omdat ik het zelf zo anders gewend ben. Op deze manier weet ik ook niet zeker of er uberhaupt iets is wat niet wordt getolereerd.

Eten doen de kinderen de hele dag aan één stuk door.

Ze beginnen 's ochtends met chocolade cakejes, tijdens het boodschappen doen krijgen ze stukjes brood en donut, eenmaal thuis wordt er een lunch gekookt (tot nu toe steeds pasta).

In de middag vinden ze nog tijd om de kinderen kaasstengels, pannenkoeken en geglazuurde broodjes te geven.

's Avonds wordt er dan weer een maaltijd gekookt voor de kinderen. De ouders eten vaak later op de avond iets heel simpels zoals gewoon brood of een omelet. Ik eet tot nu toe mee met de kinderen, ik vind het allemaal wel lekker wat er voor hun gekookt wordt.

Verder zijn we 1 x met z'n allen in het city centre geweest, en een keer in de speeltuin. Dat was wel leuk, het was supermooi weer! Het enige wat Max en Alice wilden was op de schommel. Ik heb bijna een vol uur staan duwen, maar dat was wel lekker rustig als je het vergelijkt met andere ouders die je achter hun kinderen aan ziet rennen.

Vandaag had ik een vrije dag. Ik ben bijna de hele dag weggeweest. Het city centre was ongeveer een half uurtje lopen vanaf waar ik woon. Het is ook wel te bereiken met de bus, maar om de weg te leren kennen besloot ik om te lopen. Het was goed te doen, ondanks dat het de hele tijd heuvel op, heuvel af was. Ik heb een paar keer de weg gevraagd, maar gelukkig ben ik niet een keer verkeerd gelopen.

Ik had me een aantal dingen voorgenomen die ik moest doen: een goedkoop mobieltje kopen voor mijn Engelse simkaart, naar de bibliotheek om te kijken of zij informatie hadden over mogelijke cursussen etc in de omgeving, een goedkope warme trui of vest kopen, naar de bank om te kijken of ik een bankrekening kan openen, en nog een paar andere dingen.

Helaas vielen een aantal dingen al behoorlijk tegen: ik kon nergens een goedkope warme trui vinden (behalve met rendieren erop maar dat ging me toch een beetje ver!!), de bank die ik moest hebben bevind zich niet in het centrum, en de bibliotheek had geen enkele informatie voor mij. Vooral dat vond ik nogal lame, aangezien ik me op dit moment een klein beetje geisoleerd voel in het huis (na vandaag was het al minder omdat ik zoveel heb gedaan :) ), en ik echt het gevoel heb dat ik andere mensen moet ontmoeten.Toen ze me in de bieb niet konden helpen voelde ik me echt eventjes down.

Gelukkig is er internet en ik heb me helemaal voorgenomen om morgenavond opnieuw flink te googlen zodat ik woensdag als ik weer vrij heb een paar locaties af kan gaan en me hopelijk ergens in kan schrijven.

Nou goed, na de teleurstelling bij de bibliotheek kwam ik er ook achter dat het lunchtijd was, en ik heb op de market square een heerlijke kaaspannenkoek gegeten in de zon. Mijn humeur steeg weer naar een lichtelijke euforie en de rest van de dag heb ik heerlijk overal rondgelopen en gewinkeld. De telefoon die ik heb gekocht is een sony ericson xperia mini, een klein ding met redelijke specificaties. Voldoende voor mijn doeleinden hier lijkt me zo.

Toen ik langs een Tourist Information Point kwam ben ik gelijk naar binnen gegaan. Ik heb een paar foldertjes meegenomen met dingen die me wel leuk lijken, zoals een Ghost-tour door Nottingham (ja Joop, dat was ook een tip van jou! :p ) en een tour door 'crimineel Nottingham van vroegahh'. Genoeg te doen dus weer de komende tijd. Ook heb ik gelijk maar een kaartenboek gekocht. Ik wou eigenlijk alleen een city-map van Nottingham, maarja dat hadden ze natuurlijk weer niet. Alleen een simplistische kaart van het centrum, en die was gratis dus die heb ik ook maar mee genomen ;)

Mijn hoogtepunt van vandaag was toen ik de boekhandel vond! Deze winkel is enorm, zo groot heb ik een boekhandel nog nooit gezien. Voor het genre sci-fi en fantasy, zoals jullie weten dat ik altijd lees, hadden ze een hele hoek uitgetrokken.

Ik was al helemaal blij toen ik zag dat het boek waar ik al 3 jaar op wacht EINDELIJK uit is! Uiteraard heb ik het gelijk gekocht en na het schrijven van dit blog ga ik er direct in beginnen.

Na een hele dag wandelen, slenteren, winkelen vond ik het tegen 6 uur wel welletjes geweest en begon ik aan de lange, voornamelijk heuvelopwaartse terugweg, en toen ik eenmaal thuis was kon ik het huis niet in!!

Ik heb wel een huissleutel, maar na eventjes morren kwam ik erachter dat de sleutel aan de binnenkant ook nog in de slot zat. Ohjee.

Ik met mijn nieuwe Engelse telefoon bellen naar de huistelefoon van de familie. Werd niet opgenomen...

De deurbel geprobeerd...

Gekeken of ik via achterom naar binnen kon...

Nogmaals gebeld....

Inmiddels was het 7 uur, ik stond al zo'n 20 minuten buiten. Gelukkig kwam Silvia toen naar beneden en ze haalde haar sleutel uit de deur. Ik ging direct naar binnen. Zij schrok wel een beetje en vroeg of ik al lang buiten was.

Zij was boven de kinderen aan het verschonen en omkleden geweest en had de bel en telefoon niet gehoord.

Wat n avontuur weer hé haha. Gelukkig was het nog warm buiten. Nou verder ben ik gelijk naar boven gegaan en dit blog gaan schrijven zodat jullie weer mee kunnen genieten van mijn leven in Nottingham. Ik weet nu niks meer te schrijven, dus ik wens jullie nog een fijne avond en tot snel!

Vertrek & aankomst

Na een nacht niet fantastisch te hebben geslapen (maar ook niet bijzonder slecht) was de dag dan eindelijk aangebroken. Na nog even de laatste spullen gecontroleerd te hebben was het om half 4 tijd om te gaan. We (mijn moeder en ik) konden gelukkig goed doorrijden naar Amsterdam, dus dat viel mee.

Eenmaal op het vliegveld kwamen we er bij het inchecken achter dat ik iets fout had gedaan met het boeken van het ticket: ik had alleen mijn initialen opgegeven ipv al mijn namen voluit. Ohjee. Gelukkig kon alles op het vliegveld nog geregeld worden, maar het kostte me dan wel 50 euro extra. Beetje jammer weer.

Verder kwam ik erachter dat mijn tas veel te zwaar was om de hele tijd te blijven dragen. Een laptoptas met 10 Kg erin is niet niks! Ik heb er zelfs spierpijn van gekregen.

De tijd op het vliegveld was zo om. Mijn moeder en ik hadden een heel overlevingspakket gemaakt, met boeken, chips en limonade, waar we uiteindelijk helemaal niks van hebben gehad.

We hadden slechts tijd om een pizza te eten, daarna begon het boarden en was het tijd om afscheid te nemen. Voor het eerst alleen door de douane!

Het was allemaal veel minder eng dan ik me voor had gesteld en er zijn geen bijzondere dingen gebeurd. Het vliegen was nogal saai, en van de 1,25 uur durende vlucht waren we maar n half uurtje daadwerkelijk in de lucht.

Bij aankomst werd ik opgewacht door de man van het gezin, Angelo. En hij had bij zich: een chauffeur! Mijn superzware koffers werden me uit handen genomen en we liepen met z’n drieën naar de Mercedes. Een zeer luxe auto, geheel voorzien van lederen bekleding.

Na zo’n 3 kwartier rijden kwamen we aan bij de woning. De kinderen waren nog wakker. Max (3 jr) was gelijk al heel hartelijk! Ik mocht zijn hand vast houden en hem optillen en hij was heel behulpzaam bij het laten zien van het huis. (Het huis is enorm, 5 slaapkamers, 3 ½ badkamer, loungeroom, keuken, bijkeuken, dinerroom…)

Alice (2 jr) was nog een beetje terughoudend, maar ze lachte wel al heel lief naar mij dus dat komt helemaal goed. Ook het gezin was hartstikke vriendelijk. Ze bleven me maar eten aanbieden en hoewel ik helemaal geen honger had heb ik uiteindelijk maar n ijsje aangenomen.

Door het tijdsverschil en de lange dag die ik had gehad was ik al vroeg moe en ik ben al om half 10 naar bed gegaan.

Op mijn kamer staat een enorme tv, en ik heb alle Engelse zenders (ik heb hem nog niet uitgeprobeerd). Een 1-persoons bed met een 2-persoonsdeken, heel fleurig in allerlei kleurtjes. Kijk maar op de foto’s.

Vandaag waren de kinderen naar het kinderdagverblijf. Daardoor konden de ouders en ik een beetje aan elkaar wennen en zijn we samen boodschappen wezen doen. Ze bleven me van alles aanbieden en probeerden echt dingen te vinden die ik lekker vond, en bij het afslaan van bepaalde dingen kreeg ik al te horen: “aaah, you don’t eat anything!”.

Maar dat valt echt wel mee ;)

Anyway, verder heb ik niet veel te vertellen, behalve dat het volgens mij helemaal goed gaat komen. De ouders zijn hartstikke aardig, de kindjes blijkbaar ook.

Ik ben erachter gekomen dat de baby eind april geboren gaat worden en dat het een meisje is. Ik heb waarschijnlijk 3 ½ dag vrij, en dat zal zijn op maandag, woensdag, donderdagochtend en vrijdag. Dus dat is behoorlijk veel voor een au pair.

Ik heb nog een paar goede tips gekregen van Silvia, de gastmoeder. Één daarvan is het openen van een bankrekening, wat ik zeker ga doen.

Ook zal ik een ander telefoonnummer nemen (een Engelse). Ik zal dat nr wel even via de mail doorgeven aan mensen die het willen hebben.

Ik zal op mijn eigen telefoonnummer namelijk niet reageren! Dat kost te veel geld, en dat is zonde voor ons allemaal.

Verder wil ik jullie nog zeggen dat ik jullie allemaal mis (haha ja nu al, maar don’t worry, hier is het ook fantastisch!) en dat het hier prima gaat.

Bybye!!

p.s. ik heb geprobeerd foto’s toe te voegen, maar er is ets aan de hand met het internet. Om de zoveel seconden valt het heel eventjes uit. Het is iedere keer direct daarna weer terug, maar het uploaden van de foto’s wordt dan onderbroken en dat gaat fout.

Ik probeer het op hyves ook nog wel even, anders is het nog even afwachten of dat wel gaat lukken…

Over 5 dagen is het dan zo ver!

Inmiddels komt alles heel erg dichtbij: het vliegticket is gekocht, de tassen zijn (bijna) gepakt, en het komt er nu op neer om zoveel mogelijk vrienden en familie in deze laatste paar dagen nog te zien.

Ongelooflijk hoe tijd zowel kan kruipen als kan vliegen. Het leek nog zo ver weg, en nu nog slechts enkele dagen en het avontuur is begonnen!

Met gemengde gevoelens zie ik alles tegemoet, maar een gevoel van spanning en avontuur overheerst. Ik heb er enorm veel zin in, maar vind het ook wel een klein beetje eng.

Gelukkig heb ik samen met mn schoonzusje en moeder afgelopen week een 'taarten-decoratie-workshop' gehad, waar we hebben geleerd te werken met fondant. Leuk om met de kinderen te doen: klei-achtig materiaal in felle kleurtjes waar je vormpjes en figuurtjes van kan maken, en je kunt het ook nog eens opeten! Gezellig samen taarten versieren, ik zie het helemaal zitten.

Anywho, donderdag vertrek ik dus. Een vlucht van Amsterdam naar East Midlands in de UK, welgeteld 1 uur en 20 minuutjes vliegen. Mijn vlucht vertrekt om 19.05, dus dat wordt vanaf 17.00 uur 'gezellig' rondhangen op het vliegveld. Gelukkig ben ik natuurlijk niet alleen en komt mijn moeder mij uitzwaaien.

Ik zal heel eerlijk zijn en vertellen dat ik de vliegreis het engst vind van het hele avontuur. In m'n eentje langs de douane op weg naar het juiste vliegtuig, daarna het vliegen wat ik geen probleem vind, en vervolgens helemaal alleen aankomen in een vreemd land op een vreemd vliegveld. Gelukkig zijn er altijd mensen aan wie ik de weg kan vragen :)

Hoe dan ook, ik geloof dat iedereen nu weer een beetje op de hoogte is van hoe alles ervoor staat, dus brei ik er maar een eind aan.

De volgende keer dat ik schrijf, is als ik in Engeland ben! Alvast heel erg bedankt voor het lezen en hoop dat alles goed gaat.

Martine

Het idee tot nu toe

Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik van plan om in maart een half jaar (of langer) naar Engeland te gaan als Au Pair!
Nu heb ik al n hele tijd contact met een familie, en omdat ze mij inmiddels een positie aangeboden hebben, leek het me nu wel een mooi moment om een blog te openen :D
Het gaat om een Italiaanse familie die inmiddels al 10 jaar in Nottingham woont. Zij hebben een jongetje van 3, een meisje van 2 en een baby onderweg.
De moeder werkt parttime en zal met verlof zijn tegen de tijd dat ik daar aankom, en de bedoeling is dat we samen voor de kinderen gaan zorgen. Dus geen yuppen-familie die de zorg van hun kinderen aan iemand anders overdraagt zodat zij zelf lekker carrière kunnen maken ;)
De details worden nog besproken, maar ik zal omstreeks 15 maart vertrekken en ik heb er enorm veel zin in :D