De tweede week is inmiddels al bijna voorbij, en ik kan zeggen dat ik al aardig gesetteld ben. Ook kan ik nu met zekerheid zeggen dat ik dan wel veel vrij heb, maar het is toch behoorlijk hard werken als je 35 uur in 3 1/2 dag moet proppen, en daarbij ook nog eens nooit 2 dagen achter elkaar vrij hebt. Volgende keer kies ik toch voor doordeweeks werken en in t weekend vrij ;)

Goed dan, afgezien daarvan heb ik het nog steeds naar mijn zin, hoewel ik nu toch wel ernstig het gemis van andere mensen in mijn leven voel. Mensen waar ik dingen mee kan doen, het nachtleven mee kan ontdekken, gezellig samen naar de cinema of gewoon lekker naar de pub voor n hapje of n drankje.

Gelukkig komt waarschijnlijk morgen de vriend van Angelo naar Nottingham. Hij heet Davide en hij blijft waarschijnlijk een maand. Ik heb er veel zin in en hoop dat we het goed met elkaar kunnen vinden.

Verder had ik mijn eerste 'baal-dag' in de UK. Ik baalde ervan dat ik niemand kende en dat de eerste cursus die ik uberhaupt kon volgen pas in mei zal starten (een Italiaanse kookcursus) en bovendien dat daar waarschijnlijk alleen 'oudere' mensen op af zullen komen. Verder had ik geen flauw idee wat ik wilde doen aangezien ik het idee had dat ik alles in Nottingham al zo' n beetje gedaan had, behalve dan de dingen die me juist leuk leken om samen met iemand te doen. Uiteindelijk besloot ik om naar Newark te gaan, een plaatsje wat in de Nottingham tour-guide stond aangeven als de moeite waard om te bezoeken.

Nou, het was dus niks aan. Het was een heel uur reizen met de bus en het dorpje zelf stelde niks voor. Er was n kerk (ja, alweer) en n gedeelte van een muur dat ze een kasteel noemden (wat het vast ooit was, maar om er nu nog geld voor te vragen...)

Verder viel de koffie in het café wat me was aangeraden behoorlijk tegen en werd me ook nog eens het verkeerde cakeje gebracht. Alles samengevat gewoon een hele stomme dag! (Denk dat mijn moeder kan beamen dat ik een rothumeur had, die heeft me op msn gesproken)

Nou afgezien daarvan, kreeg ik goed nieuws van de dansschool waar ik contact mee had opgenomen. Zij hebben beginnerslessen op iedere dinsdag om 19.15 voor maar 5 pond per les. Ik kan gewoon langskomen en beginnen wanneer ik wil, en bovendien heb ik geen partner nodig om te beginnen. Ideaal :D Aankomende dinsdag zal de eerste les zijn waar ik heen ga.

Dus mensen, als ik terug kom in Nederland ben ik een volleerd Argentijns-Tango-danser!

En dan vandaag: een fijne dag met een teleurstellend einde.

Ik begon de dag vandaag met de intentie om naar de bios te gaan (Rango), maar de bioscoop die ik vond draaide die film niet en toen ik op zoek ging naar een andere bios begon het te regenen. Ik dook de eerste koffieshop in die ik tegenkwam en dat bleek n starbucks te zijn.

Ik bestelde een koffie en het meisje achter de kassa vroeg gelijk aan mij waar ik vandaan kwam. 'The Netherlands,' zei ik.

'Oh wat leuk,' zegt ze, 'ik ook!' We raakten aan de praat en het blijkt dat zij voor 6 weken op training was. Helaas is vrijdag as. alweer haar laatste dag in de UK... Hoe dan ook, het was leuk om een Nederlandse tegen te komen (hoewel, eigenlijk was ze een Amerikaanse die op haar 8e met haar ouders naar Nederland verhuisde...).

Ik heb een hele tijd in het café gezeten, lekker gelezen in het boek wat ik voor de zekerheid mee had gebracht. Een tijdje later was haar dienst voorbij en ze vroeg of het oké was als ze even bij mij kwam zitten om bij te kletsen. Het viel me gelijk op hoe open je bent als je 2 vreemden in een vreemd land bent. Het gevoel van saamhorigheid, simpel omdat je allebei uit hetzelfde land komt, het maakt gelijk dat je over dingen praat die je een vreemde in je eigen land nooit zou vertellen bij een eerste ontmoeting. Het was supergezellig en ik was echt blij dat ik haar tegen ben gekomen. Ik vind het alleen jammer dat ik haar niet gelijk heb ontmoet toen ik hierheen kwam.

Gelukkig kende zij nog een ander Nederlands meisje, ook een Au Pair. Ze heeft mijn nummer genoteerd en zal dat geven aan dat andere meisje, ik hoop dat zij me een berichtje stuurt!

Nadat ze weg was heb ik nog een tijdje gelezen, inmiddels ben ik al meer dan halverwege.

Rond 6 uur besloot ik dan maar m naar huis te gaan.

Alles ging prima totdat ik door mijn favouriete bomenlaantje ging. Ik zag al n groepje jongeren met capuchons op en sjaals om, maar ik was op dat moment niet de enige die daar liep en ik dacht bij mezelf: 'ik ben niet bang, ik ben niet bang' zoals ik altijd denk als ik langs een groepje verdacht uitziende jongeren moet. Het waren een stuk of 7 jongens, ik gok in de leeftijd 12 tot 17.

Ik had oordopjes in en luisterde muziek, dus toen ze me aanspraken deed ik eerst alsof ik ze niet hoorde. Ze vroegen me heel beleefd om een vuurtje en ik gaf ze er 1. Toen deden ze er heel lang over om hem aan te nemen en peuken te voorschijn te halen, en ik zag uit mijn ooghoek dat de andere mensen op het laantje al een aardig eind op mij vooruit waren gelopen. Ik stak ze het vuur toe en zei dat ze het mochten houden, waarna ik mijn muziek weer in deed en vlug doorliep.

Een paar passen verder hielden ze me weer staande. Ze waren nog steeds heel beleefd, vroegen waar ik vandaan kwam en deden alsof ze 'small-talk' aan het houden waren. Het zat me echter niet lekker en ik kreeg het idee dat ze me aan het ophouden waren. Ik gaf kort antwoord en liep weer snel verder, en toen zag ik dat de laatste mensen die voor mij liepen uit het zicht waren.

Op dat moment werden de jongens opdringerig, trokken hun capuchons verder over hun gezicht, droegen hun sjaals voor hun mond en neus en begonnen me te vragen om mijn telefoon, geld, en meer van dergelijke dingen.

Ik deed eerst alsof ik ze niet hoorde vanwege de muziek die ik in had, daarna zei ik dat ze moesten ophouden, terwijl ik er constant flink de pas in hield. Inmiddels scheet ik 7 kleuren bagger, maar ik liep nog steeds rechtop en ik denk niet dat zij het zagen.

Ik was erg blij dat het bomenlaantje kort was want ik was toch eigenlijk best wel bang. Ik weet niet zeker of ze me echt iets gedaan zouden hebben. Misschien wel als het bomenlaantje langer was geweest. Hoe dan ook, ik sloeg linksaf, terwijl ik eigenlijk rechtdoor had gemoeten (rechtdoor ging het bomenlaantje verder) en ik raakte een beetje verdwaald. Eerst bleven de jongens achter, maar een eindje verder kwam ik ze weer tegen en realiseerde ik me dat ze me aan het volgen waren. Ik sprak de eerste man die ik tegenkwam aan de overkant van de straat aan en vroeg of ik een stukje met hem mee mocht lopen.

Hij was heel vriendelijk en liep zelfs nog een stukje voor mij om totdat ik thuis was. Wat heb ik er een hekel aan om me zo hulpeloos en bang te voelen! Eenmaal thuis deed ik het verhaal aan Angelo, en hij vertelde me dat het bomenlaantje grenst aan de gevaarlijkste buurt van de UK, en dat hij me daar nog voor had willen waarschuwen. Het is ook de enige buurt in Nottingham waar de politie wapens mag dragen op straat.

Hij zei dat hij het zou rapporteren aan de politie en hij raadde mij aan om na 5 uur niet meer langs het bomenlaantje te gaan. Uiteraard was ik dat inmiddels al niet meer van plan.

Verder ben ik heel blij dat ik ongedeerd ervan af ben gekomen en gaat het nu weer goed met me, hoewel het veel indruk op me heeft gemaakt.

Nu nog hopen dat dat Nederlandse Au Pair meisje mij een berichtje stuurt!